وصيت نامه ي بهترين پدر را خوانده اي؟

وصیّت امیرالمؤمنین :

«بسم اللّه الرحمن الرحیم هذا ما أوصی به علی بن ابی طالب أوصی انّه یشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له، و ان محمداً عبده و رسوله، أرسله بالهدی و دین الحقّ لیظهره علی الدین کلّه و لوکره المشرکون، صلّی الله علیه و آله، ثمّ انّ صلاتی و نسکی و محیای و مماتی لله ربّ العالمین، لا شریک له و بذلک امرت و انا من المسلمین.»

این است آنچه علی بن ابی طالب به آن وصیت کرد. وصیّت کرد و شهادت داد به اینکه خدائی جز اللّه نیست و او است یکتا و انبازی ندارد و اینکه محمد بنده و فرستاده او است که با هدایت و آئین حق او را فرستاد تا دینش را بر تمام آئین‏ها برتری بخشد وهر چند مشرکان را خوش نیاید، درود خداوند بر او و اهل بیتش باد. و همانا نمازم و عبادتم و زندگی و مرگم برای خداوند، پروردگار عالمیان است، که هیچ شریکی ندارد و به این مأمور شده‏ام و من از مسلمانانم.

ثم انّی اوصیک یا حسن و جمیع اهل بیتی و ولدی و من بلغه کتابی بتقوی الله ربّکم، و لا تموتنّ الّا و انتم مسلمون، و

سپس وصیت می‏کنم به تو ای حسن و به تمام خانواده و اهل بیت و فرزندانم و هر که وصیتنامه‏ام را دریافت نمود، به تقوای اللّه پروردگارتان و هرگز نمیرید جز اینکه مسلمان باشید و

در حديث قدسي آمده است كه مي فرمايد:« يابن آدم و حقك علي اني احبك فبحقي عليك احبني» اي فرزند آدم به حق تو بر من سوگند كه من تو را دوست دارم، پس تو را به حق من بر تو سوگند مي دهم مرا دوست بدار

به پيامبرش حضرت عيسي بن مريم  علی نبينا و آله وعليه السلام فرمود:« يا عيسي كم اطيل النظر؟ و احسن الطلب؟ و القوم لايرجعون؟» اي عيسي تا كي چشم به راه باشم و پيگيري كنم و مردم به سوي من بازنگردند؟

( به نقل از رساله لقاءالله(1) / بخش تازيانه ي سلوك/ ميرزا جواد ملكي تبريزي)

..........

1- يكي از بهترين اساتيدي كه داشتم اين كتاب رو به معرفي كردند و گفتند براي كسي كه مي خواد به سوي خدا مهاجرت كند اين كتاب تا مدتها مثل يك استاد خوب هدايتش مي كنه. نسخه هاي مختلفي ازين كتاب هست كه اگه بتونيد آن نسخه كه با ترجمه ، توضيح و اضافات سيد احمد فهري هست رو پيدا كنيد عاليه.

لینکهای تقریبا مرتبط: اس ام اس هاي من براي خدا  ، اس ام اس هميشگي خدا براي ما

«ما تحبب الي عبدي بشيء احب الي مما افترضه عليه و انه ليتحبب الي بالنافله حتي احبه، فاذا احببته كنت سمعه الذي يسمع به و بصره الذي يبصر به و لسانه الذي ينطق به، و يده التي يبطش بها و رجله التي يمشي بها اذا دعاني اجبته و اذا سألني اعطيته؛ »

از پيامبر(ص) روايت شد كه خداوند فرمود:

اظهار دوستي نكرد بنده من به چيزي دوست داشتني تر از آنچه واجب كردم بر او،

و او با نوافل به سوي محبت من مي آيد تا اينكه من نيز او را دوست بدارم.

پس هنگامي كه او را دوست بدارم شنوايي او مي باشم آن گاه كه مي شنود و بينايي او مي باشم آن گاه كه مي بيند و زبان او مي باشم آن گاه كه سخن مي گويد و دست او مي باشم آن گاه كه ضربه مي زند و پاي او مي باشم آن گاه كه راه مي رود، هنگامي كه به درگاه من دعا كند اجابت مي كنم و اگر از من درخواست كند به او مي دهم»

(ر.ك: المحاسن، احمد بن محمد بن خالد البرقي، ج 1، ص 291 و اصول كافي، كليني، ج 2، ص 352)